Lekker simpel

This column was published in edition #60 of the Dutch, paper version of Web Designer Magazine. It’s in Dutch. Drie jaar geleden maakte ik mijn eerste responsieve website. Hij was bedoeld als voorbeeld voor onze sales-mensen, zodat ze aan klanten konden laten zien wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is op het web. Om dit te illustreren toonde ik de navigatie dan weer bovenaan de pagina, dan weer links, dan weer rechts, dan weer fixed, en dan weer als lijst. Erg ingewikkeld allemaal. Ik had toen nog niet goed door dat complexiteit eigenlijk nooit de beste oplossing is.

Een paar jaar geleden kwam een grote Nederlandse luchtvaartmaatschappij naar ons toe met de vraag of we iets voor de iPad wilden verzinnen. Zij dachten toen dat we een iPad app zouden gaan maken, maar in plaats daarvan besloten we om de bestaande website te gaan optimaliseren voor tablets. We gingen daar nogal ver in. Als je een touch device had werd het hoofdmenu vervangen door een soort drop-down, en het logo werd veel kleiner (niet doorvertellen hoor, dat heb ik toen stiekem gedaan). De layout werd compleet overhoop gehaald zodat het meer voldeed aan bepaalde design patronen die we toen meenden te herkennen voor tablets. En natuurlijk werden alle knoppen en links een stuk groter zodat ook mensen met hele dikke vingers overal op konden klikken.

Alles wat we toen deden klonk logisch. Het zag er ook prachtig uit. En tóch kwamen zowel de klant als wij na drie maanden tot de conclusie dat het géén goed idee was: het was te complex geworden. De site was niet meer te onderhouden doordat hij twee compleet verschillende verschijningsvormen had. Als we een nieuwe feature wilden toevoegen moest hij er op twee manieren in passen. Bovendien, code technisch was het helemaal niet eenvoudig om die twee verschillende layouts te maken. De code was zo complex geworden dat het geheel een beetje gammel werd. Vroeg of laat zou het op een nieuw apparaat vanzelf omvallen.

Ik vind dit nog altijd een van de meest succesvolle projecten waar ik aan heb meegewerkt. Niet zozeer omdat het er prachtig uitzag, maar juist omdat we er van geleerd hebben dat we simpeler naar de dingen moeten kijken.

Overeenkomsten

Toen we net begonnen met responsive webdesign wilden we de verschillen zo veel mogelijk benadrukken. Radicaal andere layouts voor elke schermgrootte en compleet andere oplossingen voor verschillende interactievormen. In ons enthousiasme verzonnen we van alles, gewoon omdat het kan. Maar is het ook echt nodig? En is het wel slim? Het is natuurlijk logisch om pietepeuterige knopjes groter te maken voor mensen met dikke vingers. Maar is het niet gewoon beter om alle knoppen altijd groter te maken? Of je nu dikke vingers hebt of een miniscule muisaanwijzer? In plaats van de verschillen te benadrukken hebben we nu een oplossing gevonden die voor iedereen gewoon beter is. We hoeven nu niet meer twee dingen te ontwerpen, maar slechts een.

Ik begreep toen ook nog niet dat mensen het lastig zouden kunnen vinden om een responsive site te ontwerpen. Hoe moeilijk is het? dacht ik. Natuurlijk, je moet even omschakelen van fixed width layouts en één enkele interactievorm naar een meer realistische benadering van het web. En eigenlijk is het supersimpel: als een layout er kapot uitziet op een bepaalde schermgrootte dan verzin je gewoon iets anders. En dat herhaal je tot de site er tof uitziet op alle formaten tussen de 240 pixels en 2400. Dat is toch helemaal niet zo moeilijk? Maar ik heb het mis. Veel designers hebben nog steeds veel moeite met het ontwerpen van responsieve websites. Aan de ene kant komt dat natuurlijk door compleet verkeerde tools zoals Photoshop, maar ik denk dat er meer aan de hand is: we hebben het idee dat complexe oplossingen goede oplossingen zijn.

Simpel

Ik denk dat we even rustig aan moeten doen. Misschien moeten we voorlopig even ophouden met het verzinnen van supercomplexe, overcomplete oplossingen, zoals we in de jaren 00 deden. Eerst moeten we ons medium, het web, eens goed begrijpen. Hoe ontwerp je iets waarvan je geen idee hebt op wat voor formaat het bekeken wordt? Hoe ziet iets er uit wat met een muis, een toetsenbord, een vinger, een aanwijzer, gebaren in de lucht, én je stem bediend moet kunnen worden? Ik zelf denk dat zoiets er vooral zo eenvoudig mogelijk uit moet zien. Duidelijk, overzichtelijk, met zo min mogelijk toeters en bellen, met zo min mogelijk dingen die kapot kunnen gaan als er weer een nieuw schermformaat, of een nieuwe manier van interacteren bij komt. Ik pleit niet voor saaie dingen, of lelijke. In tegendeel. Ik wil dat we fantastische, echt webby webdingen gaan maken.

Comments

  1. Nou, nou, het is van het ene extreme naar het andere ;-) Uit je verhaal begrijp ik dat het totaal doorschieten in extreem complexe dingen het inzicht heeft opgeleverd dat we dat misschien niet moeten doen. Ik zou dan zeggen: we moeten meer dingen proberen, extreem eenvoudig en extreem complex, zodat we betere inzichten krijgen en zo leren van het medium. Het is misschien niet handig om veel geld in te steken als we daar allemaal echte projecten van maken, dus misschien moeten we meer pilot’s maken en goed worden in leren van het medium door te experimenteren en af en toe enorm raak te schieten.